Mam słabość do rzeczy wykonanych ręcznie i prawdziwego rzemiosła w miejsce komercyjnych wyścigów.
Rzeczy robionych dłońmi, z cierpliwością i wrażliwością.
Rzeczy, które wymagają wiele czasu, nauki, prób i błędów.
Rzeczy, których na próżno szukać na półkach w największych sieciach handlowych.
Jest mi bardzo blisko do procesu twórczego w różnych formach. Choć sama najczęściej wsuwam dłonie między tkaniny, osnowę i wątek, to z podziwem patrzę na innych Twórców i to, co powstaje z ich uczuć, które chcą przekazać dalej.
Bałtyk można nosić w sercu, w błękitnej koszuli z falami na plecach i z błękitną frotką na włosach, żeby nie wpadały do lodów śmietankowych.
Zachodzące słońce można zamknąć w bursztynowych kolczykach, razem z pomarańczową i błyszczącą podstawką na biżuterię. Albo w plecaku z ręcznie farbowanej tkaniny na słoneczny kolor, w emaliowanym garnku i malutkiej kuchni w wynajętej kawalerce.
Wszystko razem jest dla mnie owiane magią tworzenia, choć czasem niedocenianą. Ale jeśli już ktoś ją odkryje i pozna, to poczuje, że jest zupełnie piękna.
