Nie jestem podręcznikowym odbiorcą miasta i nie korzystam z niego w sposób, w jaki się powinno. Nie planuję zwiedzania muzeów, zabytków i najlepiej ocenianych restauracji w okolicy. Za to zaglądam w wąskie uliczki, zakurzone kąty i gubię się w zakrętach, których nie znam.
Obserwuję miejską tkankę, jakbym była stąd, choć jestem obca i tylko na chwilę. Patrzę, dokąd chodzą ludzie, potykam się o napisy na ścianach i sprawdzam, co odbija się w witrynach.
Wyostrzam wzrok na drobiazgi, sceny, których nikt nie napisał i tworzę w sobie listę odczuć zamiast obowiązkowych punktów w notesie. Taki sposób zwiedzania i poznawania miast lubię najbardziej. Zamiast co widziałam, wolę pokazywać co czułam.
